- O tam, tam zgubiłem wiaderko

Królestwo jest w niebezpieczeństwie. Siły zła czają się za każdym rogiem, a sytuację opanować może tylko dwójka bohaterów: złodziej i olbrzym. Ja już miałem okazję zwiedzić spaczone imperium. Jak było?

Jeżeli nie obce Ci w grach zagadki, przygoda czy niecodziennie stwory i masz ochotę przeczytać więcej o Majin and the Forsaken Kingom, wskakuj do poniższego odnośnika! ; )

Majin and the Forsaken Kingdom na Gamezilla.pl!

Tymczasem w królestwie Entów...

Quantum Theory to pierwsze podejście Tecmo Koei do tematu trzecioosobowych strzelanin. A że pierwsze kroki najczęściej prowadzą pod górkę, odbiło się to poważnie na jakości tytułu. Bardziej niż się tego spodziewałem.

Moją recenzję przeczytasz na Gamezilla.pl!

Tego pana już nie zobaczymy

Nie sądziłem, że w growym światku są jeszcze takie MMO, które potrafią dosłownie wyzionąć ducha raptem w 2 miesiące po premierze. Mało tego, nie uważałem, że taka sytuacja może dotyczyć gry abonamentowej, za którą w pierwszym dniu sprzedaży trzeba było zapłacić okrągłe 150 złotych. Takie gry najwidoczniej istnieją i nieszczęsnym przykładem jest właśnie All Points Bulletin studia RealTime Worlds.

Czasy współczesne, miejsce akcji San Paro, fikcyjna metropolia pogrążona w absolutnej anarchii. Na ulicach prawdziwy surwiwal – na każdym kroku bezwzględne gangi, wymachiwanie bronią, kradzieże, morderstwa i szalone pościgi. Tak właśnie zapowiadało się All Points Bulletin, sieciowe MMO, które postanowiło nieco odbiec od utartego schematu, jakim są niezliczone światy-klony fantasy. Za produkcję gry zabrało się studio RealTime Worlds (m.in. Crackdown), a za dystrybucję prawdziwy gigant – Electronic Arts. Twórcy gry otrzymali od inwestorów aż 100 milionów dolarów (!), kampania promocyjna gry została przeprowadzona jak należy, w sieci aż wrzało od ładnie prezentujących się obrazków i materiałów video z gry. Jednym słowem: nic nie zapowiadało tego, co wydarzyło się raptem przed kilkoma godzinami. Co więc poszło nie tak?

- Już ja im dam "zamknięcie gry"

All Points Bulletin w końcu doczekało się premiery 2 lipca tego roku. Gra sprzedawana była w wersji pudełkowej za 150 złotych – za taką kwotę gracz mógł sobie zagwarantować 50 godzin zabawy w dystryktach akcji, za to w dzielnicy społecznościowej mógł przebywać do woli. Niektórzy na grę czekali aż rok, innych zachęciły betatesty, które miały miejsce niedługo przed pojawieniem się gry w sklepach, jeszcze inni kupili grę spontanicznie. APB spotkał się na świecie z bardzo rozbieżnymi opiniami – jedni zachwalali rozgrywkę jak tylko mogli,  inni zwyczajnie podziękowali grze zaledwie już po kilku minutach zabawy. Niezdecydowani byli także sami recenzenci, bo oceny wystawiane grze wahały się pomiędzy 47 a 87 procentami. APB z pewnością był produktem ryzykownym, jak zresztą każda nowa marka, a już na pewno pełnoprawny produkt sieciowy. Jednak narodziła się i twórcy, jak zresztą wielokrotnie podkreślali, liczyli się z ryzykiem, jakie może nieść. Najwidoczniej nie na taką skalę.

Mijały dni, mijały tygodnie (no, może nie wybiegajmy tak daleko w przód), a gra powoli zaczynała wić sobie sobie gniazdko w tym jakże brutalnym świecie gier MMO. W sieci nowe informacje o All Points Bulletin pojawiały się już dosyć sporadycznie, ale można było wychwycić chociażby informacje, jakoby w grze miały zostać przeprowadzone gruntowne zmiany zaproponowane przez jej społeczność – zmiana modelu jazdy pojazdami, grzebanie w matchmakingu; sprawy poprawiające komfort rozgrywki. To był dobry znak zwiastujący o tym, że to gra z przyszłością, o którą troszczy się zarówno wydawca, jak i deweloper. Istna sielanka. Ba, jeszcze tak całkiem niedawno upubliczniony został raport zawierający kilka ciekawy statystyk z All Points Bulletin, w którym to chwalono się, że gra ma zarejestrowanych 130 tys. płacących graczy, czy że przeciętny gracz spędza w San Paro średnio aż 4 godziny dziennie. To były dobre wróżby, ale wczoraj, 16 września okazało się, że niestety daremne.

Bo najważniejsze to wtopić się w otoczenie

„APB było fantastyczną przygodą, ale niestety ta przygoda musi się przedwcześnie skończyć. Dziś z przykrością ogłaszamy, że mimo naszych największych starań, aby utrzymać usługę przy życiu, APB zostanie zamknięte. Praca nad APB wraz z graczami była przyjemnością. Razem budowaliśmy wspaniałą grę i za to dziękujemy wam. Jesteście wspaniali!” - taki komunikat powitał wszystkich odwiedzających oficjalną stronę All Points Bulletin 16 września. Nie w rok po premierze gry, nawet nie po pół roku, a po dokładnie 2 miesiącach i 17 dniach gra zwyczajnie przestała istnieć, serwery pospieszne wyłączono, a zaskoczonych graczy pozostawiono na lodzie, bez butów, kurtki i w ogóle… bez niczego.

Żadnych starań, by zmienić chociażby system płatności lub nawet zrezygnować z niego na rzecz mikrotransakcji. Po prostu – zwyczajne odłączenie wtyczki rodem z Matrixa. Rany, jak źle musiało być z tą grą, że zdecydowano się na tak dramatyczny krok? Na to pytanie zna odpowiedź chyba tylko RealTime Worlds. No, może jeszcze ferajna z Electronic Arts. Jedno jest pewne – takie rzeczy nigdy nie przechodzą niezauważone, a już na pewno nie wtedy, gdy stratnych jest tysiące graczy na całym świecie. Na koniec może nieco nietrafiona rada ode mnie specjalnie dla tych, którzy kupili pudełkową wersję APB – schowajcie gdzieś swój egzemplarz gry, za kilka lat, no wiecie, znajdzie się jakiś szalony kolekcjoner i… no dobra, to ja już się lepiej przymknę i nie będę dolewać oliwy do ognia. W każdym razie wiedzcie, że współczuję.

PS Ja i mój blog mamy się dobrze. Kto choć raz zwątpił, ten niech migiem wysyła CV do RealTime Worlds!

Niczym grom z jasnego nieba

Jako taka, bo o grze wiadomo niewiele, a na przykład to, że będzie to action RPG rozgrywające się w królestwie Amalur. Jednak gra ma to ”coś”, dzięki czemu bez wątpienia jestem skłonny o niej wspomnieć – kilka ”ficzerów”, o które warto zahaczyć.

Jest kilka rzeczy, na jakie warto zwrócić uwagę, jeżeli mówimy o Kingdoms of Amalur: Reckoning. Gra powstaje przy współpracy Big Huge Games i 38 Studios pod banderą Electronic Arts. Za produkcją gry stoją takie osobistości, jak Ken Rolstor; twórca Obliviona, a swój udział w kreacji świata gry będzie miał m.in. pisarz i koneser fantastyki R.A. Salvatore. Brzmi zachęcająco, ale to nie główne powody, dzięki którym zwróciłem uwagę na tę grę – ta gra po prostu prezentuje się absurdalnie ciekawie, co potwierdzają świeże zrzuty z gry i teaser. Dzięki nim wiemy już, na czym stoimy i w jaki sposób powinno być postrzegane Kingdoms of Amalur, a zapowiada się na rasowy action RPG, i to absolutnie pełną gębą.

Avatar: The Movie!?

Pierwsze, co może rzucić się w oczy przy okazji przeglądania obrazków jest chyba ujęcie, w którym widzimy bohatera dzierżącego ogromny młot. Nawet przez myśl mi nie przechodzi, jak można walczyć tak ogromnym przedmiotem. Prawdę mówiąc myślałem, że tak przerośnięte bronie zarezerwowane są tylko dla hardkorowych japońskich RPG, w których taki przedmiot dzierżony byłby najprawdopodobniej przez dwunastolatka z fryzurą Songo. Ale jak widać, w Reckoning również będzie nam dane dzierżyć takie cacka. W zasadzie jeżeli grę ochrzczono już jako action RPG, to takie ”zabawki” mogą jej wyjść na plus, gdyż w takim wypadku można sobie pozwolić na zabawy z ciekawymi sekwencjami wyprowadzania ataków, zadbać o niebanalne animacje, które z chęcią będzie się chciało oglądać.

Ciekawie prezentuje się również świat gry, co prawda obrazki zdradzają niewiele, bo praktycznie widzimy tylko wnętrza świątyń czy ciemne korytarze, ale nie można odmówić im specyficznego zacięcia i mrocznego uroku. To samo tyczy się przeciwników; od szkieletów, przez błękitne istoty uzbrojone w trójzęby, po ogropodobne osobniki. To wszystko może być budulcem naprawdę ciekawego klimatu, który spowoduje, że zagłębię się w grze od pierwszych minut. Niewykluczone, a właściwie pewne jest, że dużą rolę w świecie gry odgrywać będzie magia. W teaserze co chwila widzimy dziwne wiązki energii, które albo oplatają bohatera, albo przebijają pancerz jego wrogów, zamieniając się w długie ostrza, których sam Wolverine nie mógłby się powstydzić.

Hammertime!

Cóż, przerwę w grach RPG miałem sporą, ostatnio jednak zatraciłem się w Dragon Age: Początek, które przypomniało mi, jak powinna wyglądać dobra gra fabularna. Przypomnialłem sobie także o Neverwinter Nights, które miało, przynajmniej w moim mniemaniu, genialny klimat, świetnie poprowadzoną opowieść i – co najważniejsze – było prawdziwym mrocznym RPG. Chciałbym, żeby Kingdoms of Amalur pochwycił mnie swoim wnętrzem tak samo, jak dwa inne, wspomniane wyżej tytuły, ale czy grze z gatunku action RPG to się uda i czy nie przeważą elementy hack’n'slash? Bardzo bym sobie tego życzył i wierzę, że będzie to możliwe. Szczególnie w takiej elitarnej ekipie. Przekonamy się na jesieni 2011 roku, kiedy to gra zostanie wydana na PC, PS3 i Xboksa 360.

A tymczasem na deser jeszcze teaser gry, a w nim jeszcze więcej wymachów styropianowym tłuczkiem do mięsa. Ma chłop siłę, bez dwóch zdań.

- Panowie?

Społeczność TF2 wyraźnie domaga się tego, by Valve dodało kobiece odpowiedniki postaci występujących w grze. Pomysł ciekawy, ale… to zwyczajnie nie przejdzie.  Dziś krótki wywód o kobiecych postaciach w Team Fortress 2.

Z pewnością nie tylko ja natrafiłem w sieci na tony grafik przedstawiających Inżynierki, Demomanki i inne postaci znane z TF-a, niektóre genialne, inne całkiem niezłe, a jeszcze inne – totalna klapa. Ba! Niektórzy poszli krok dalej i zdążyli stworzyć już poszczególne modele – ja np. zdążyłem się natknąć na całkiem nieźle wykonany animowany model Scoutki, który wyglądał jakby naprawdę wyszedł ze stajni Valve. Wszystko fajnie, ale – to kompletnie nie pasuje do klimatu tej gry. Za grosz!

Umówmy się, jeżeli dobrze kojarzę Team Fortress 2 rozgrywa się w latach .50 ubiegłego wieku, czasach pachnących propagandą, siłą jednostki i ogólnie taką szaroburością. W TF2 o szaroburości nie ma w ogóle mowy, ale cholipka – baba idzie na bitkę, a facet co? Smaży placki w domu i czeka na ukochaną? I nie bierzcie mnie tu za żadnego seksistę, ale dla mnie po prostu wydaje się to słabe. Skoro powiedziane jest, że mamy bitkę pomiędzy spółkam, to tu potrzeba facetów z krwi i kości, a nie kobiet, które wciśnie się w stroje Pyro czy Soldiera i puści na front. Takie rzeczy powinny pozostać w sypialni, w szafce na pikantne gadżety.

Po drugie – nie wiem, jak wy, ale jakoś nie przemawia do mnie widok Soldierki (Soldżerki? Soldierianki?), która wykonuje rocket-jumpa i wyrywa mnie z powietrza, jak przydrożnego chwasta. Kobieta-snajper operująca łukiem i słoikiem z uryną też kiepsko mi się widzi, Demomanka ze szkockim mieczem i zamiłowaniem do trunków? Nieee…. A o żeńskim Heavym nawet nie chcę myśleć, chociaż żeńskie om-nom-nom  mogłoby być naprawdę ciekawe.

Chociaż wiecie co? Nie będę taki brutalny dla kobitek i właściwie z jedną rzeczą mogę się zgodzić – jeżeli już nie pasują do tak stricte ‘’męskich’’ klas, jak Demoman, Soldier czy Heavy, to jako postacie supportujące jeszcze mógłbym je jakoś ścierpieć. Ale też bez jakiegoś szału. Kobiet-szpieg? Teoretycznie coś mogłoby w tym być, bo agenci to nie tylko domena panów, nawet jeżeli cofamy się o te kilkadziesiąt lat wstecz . Kobieta-medyk? Właściwie, czemu nie. Ale mówię to tylko dlatego, że nie są to jakieś egzotyczne profesje, a takie, które jeszcze w pewnych ramach można podciągnąć pod obie płcie. Nie jestem więc aż taki radykalny względem kobiet w grze, prawda?

Poza tym sprawa Pyro, o ile się nie mylę, jest jeszcze otwarta, mhm? Ale jeżeli to ma być kobieta, to szczerze nie spodziewam się rewelacji na miarę Marylin Monroe. Sami przyznacie, że kształty Pyro w grze do najciekawszych nie należą. A jakie jest Wasze zdanie odnośnie kobitek w grze? Niepotrzebny zabieg czy może ciekawe urozmaicenie?

foto:  ChemicalAlia

Nowa zabawka Inżyniera - nalot dywanowy. Ha!

Wraz z dodatkiem dla Inżyniera, dzięki któremu uzyska on nowe bronie oraz zestaw osiągnięć gra będzie kompletna. Po tych paru latach wreszcie będzie można to przyznać. Niewątpliwie – to dobra wiadomość, ale z drugiej strony mam pewne obawy. Bo gra kompletna, to gra, której twórcy najczęściej mówią ‘adios, robota wykonana, zwijamy żagle’. Przejdźmy przez historię związaną z aktualizacją Inżyniera.

Z przewidzianą na czwartek aktualizacją dla Inżyniera było już dużo hałasu na długo przed jej oficjalną, poniedziałkową zapowiedzią. Engie pozostawał przecież jedyną ‘gołą’ klasą – bez zamienników broni, bez osiągnięć, co naturalnie wzmagało kolejne dyskusje o tym, co takiego Valve zdecyduje się wprowadzić dla ostatniej postaci. Zaczęto już jakiś czas temu, gdy ekipa Gabe’a Newella na oficjalnym blogu TF2 oznajmiła wprost: ‘update dla inżyniera jest najtrudniejszym updatem, jaki przyjdzie nam zrobić.  Potrzebujemy więcej czasu’. Pokazano nam wstępne, eksperymentalne projekty, z których ostatecznie zrezygnowano i kazano nam jeszcze trochę poczekać. Przez kolejne dni sukcesywnie karmiono nas kolejnymi kąskami związanymi z aktualizacją. Z pewnością można było wyczuć w powietrzu, że DLC jest coraz bliżej, że jeszcze trochę i wreszcie się jej doczekamy – gra będzie kompletna.

Strach na szpiega

Co było później? Później jednak sprawa Enga zpadła się na trochę pod ziemie do momentu, aż pojawił się teaser aktualizacji. Oficjalny, rzecz jasna. Kilka sekund wystarczyło, by na nowo rozbudzić społeczność, rozłożyć nowe wideo na części pierwsze, odczytać z niego wszystko, co tylko możliwe, chociażby z zachowania samego bohatera – Dr Cal Lightman z serialu ‘Lie to Me’ wymięka po całości.
Już przy okazji teasera szczególną uwagę zwracano na widoczne na filmiku elementy; głowa Heavy’ego, plany budowy mechanicznej reki, czy chociażby używany przez Inżyniera młotek były podstawami do założenia kilkudziesiąt tematów-klonów na forach steampowered. Końcowy napis ‘Już wkrótce’ stawiał sprawę jasno: update tuż, tuż, a my, gracze, bądźmy na niego gotowi, bo Valve JUŻ WIE, jak się za niego zabrać i rąk z pewnością nie rozkładają.

I w takiej gotowości trwaliśmy, grzecznie czekając na rozwój wydarzeń, na pierwszy dzień aktualizacji, w którym tradycyjnie dowiadywalibyśmy się o nowej broni – tak jak w przypadku całej reszty update’ów klas. Ale nie. Valve jeszcze chciało nam zrobić smaka i uchylić rąbka tajemnicy nieco wcześniej. W jaki sposób? Przy okazji akcji promocyjnej, związanej z dostępnością Team Fortress 2 także na systemach Mac. Pojawiło się wideo, w którym epizodycznie pojawił się Inżynier i właśnie wtedy dostrzegliśmy, że trzymana przez niego strzelba różni się nieco od oryginału; ma coś przypominającego lunetę, wygrawerowane wzorki – to musi być jedna z nowych broni, innej opcji nie ma. Czy Valve przy okazji aktualizacji innych klas stosowało tą samą taktykę bardzo wczesnej ich promocji? Wracam myślami do update’ów Szpiega, Snajpera czy innych, ale ciężko mi sobie przypomnieć, czy zdradzano cokolwiek przed oficjalnymi zajawkami dotyczącymi stricte aktualizacji. W przypadku innych aktualizacji naprawdę ciężko było do końca przewidzieć, co takiego przygotuje dla nas wesoła gromadka Gabe’a.

Dalej znów w miarę spokojnie, po czym niespodziewane ‘BAH!’ – pojawiają się złote klucze. Rutynowa aktualizacja gry wprowadzała do gry pozłacane klucze dla klasy Inżyniera. Dla nielicznych. Cieszyć się nową błyskotką mogło jedynie kilkunastu losowo wybranych graczy. Szybko okazało się, że broń jest limitowana; nie dla wszystkich. Valve wypuściło nawet okazjonalny komiks, który luźno nawiązywał do pozyskanego przez szczęśliwców przedmiotu. Pojawiły się domysły, czy nie jest to przypadkiem druga nowa broń dla Inżyniera, którą zdradzono jeszcze przed oficjalną zapowiedzią? Jednak na oficjalną zapowiedź długo nie trzeba było czekać, już w kolejnych dniach stało się jasne, oficjalne i stuprocentowo pewne – wielka paczka dla Inżyniera już w najbliższy czwartek. Tradycyjnie postanowiono przygotować ją w podobny sposób jak inne, czyli dzieląc ją na poszczególne etapy, w których zdradzane są kolejne jej szczegóły.

Strach na całą resztę

Złote klucze stały się na tyle silną marką, że w odsłanianiu kolejnych etapów aktualizacji to właśnie one, a nie dni, stały się wyznacznikiem – co 25 rozdanych na serwerach złotych kluczy zdradzane są nowe informacje odnośnie inżynieryjnego DLC. A skoro już przy kluczach jesteśmy, warto dodać, że minęły już dwa dni zajawek aktualizacji, ale o ewentualnych mieniących się szczerym złotem błyskotkach jako nowej broni Inżyniera na razie ani widu, ani słychu. Czy rozdawane w trybie limitowanym klucze są jedynie gadżetem dla wybranych i nie stanowią nowego rynsztunku Enga? A może jednak będą rozdane wszystkim graczom, a teraz tylko nieliczni mogą się nimi cieszyć jeszcze na kilka dni przed resztą szarej społeczności? Tego powinniśmy dowiedzieć się dosłownie na dniach – to co wiadomo do tej pory odnośnie nowych broni dla Enga, to jak na razie  tylko (albo aż) to, że Inżynier dostanie nową strzelbę (zapewne już wiecie jaką), a także urządzenie zdalnej kontroli nad działkiem. Zastanawiać może fakt, że zajawka aktualizacji podzielona jest na cztery części, a to może oznaczać nawet do czterech nowych przedmiotów dla ostatniej jeszcze ‘gołej’ klasy z Team Fortress 2. Zamiennik strzelby już mamy, pistoletu także, brakuje melee i… no właśnie. Złoty klucz mógłby tu pasować idealnie, ale wciąż pozostaje przecież jeszcze jedno wolne miejsce. Jedno wolne miejsce, które może naprawdę powalić i osobiście szczerze na to liczę. Te skrzętnie przygotowywane zapowiedzi, komiks o maszynie nieśmiertelności, teaser z Inżynierem budującym coś przedziwnego – to musi na coś wskazywać i mieć swoje odzwierciedlenie w tej aktualizacji, a najbliższe dni, godziny, minuty wszystko wyjawią.

Najbardziej zastanawia mnie jednak, co będzie potem. Jakie ruchy podejmie Valve w związku z Team Fortress 2, gdy będzie ono już, można powiedzieć, kompletne. W prawdzie zostały im jeszcze dwa filmiki ‘Meet the…‘ do skończenia, ale czy oprócz tego będą nas dalej raczyć swoją aktywnością i dbałością o trzyletni już produkt, jakim jest Team Fortress 2? Czy nie stracą renomy troskliwych deweloperów, którzy dbają o swoją społeczność i nie śmią sięgać do kieszeni graczy nawet po jednego centa? Najważniejsze będzie właśnie to, co wydarzy się po aktualizacji ostatniej klasy. Update Enga zdecydowanie może się pochwalić największym ‘pijarem’, prowadzono go z dużym rozmachem, a jego promocja rozpoczęła się najwcześniej ze wszystkich pozostałych update’ów, ale mam szczerą nadzieję, że nie jest to spowodowane tym, że twórcy gry syto karmią nas na odchodne. Takiej sytuacji nie chciałby chyba nikt i mam nadzieję, że Valve ma w rękawie jeszcze nie jedną kartę, którą nas pozytywnie zaskoczy.

Śledź na bieżąco aktualizację dla Inżyniera na oficjalnym blogu TF2.

Na dobry początek rozkręcania nowej wersji bloga postanowiłem zająć się listą 10 najbardziej wkurzających momentów z TF2*. Zaobserwowane z własnego doświadczenia, czyli tego – co wkurzało mnie, ale też i moich przeciwników. Zapraszam do rozwinięcia wiadomości.

Numerek 10 – Działko było, ale się zmyło
Taka sytuacja z pewnością przydarzyła się niejednemu pechowemu Inżynierowi, który akurat w TYM, a nie innym momencie potrzebował na chwilę oddalić się od swojego działka, by znaleźć gdzieś te 10 sztuk metalu, potrzebnych do jego maksymalnego ulepszenia. Nie ważne, czy przy działku czuwałeś dzielnie 5 bitych minut – oddalisz się na 5 sekund i możesz pożegnać się ze swoim sprzętem. Niestety, brutalne i prawdziwe.
Numerek 9 – Medyczne prima aprilis
Szanuj meda swego, mogłeś mieć gorszego – zgadzam się i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości, jednak zdarzają się takie momenty, kiedy nasz poczciwy drużynowy lekarz po prostu zrobi nas w konia i nici z jego przydatności. Bo co innego powiedzieć w sytuacji, gdy  będąc podtrzymywanym leczącą wiązką z pełnym paskiem ubera w zanadrzu wyskakujemy zza winkla i okazuje się, że nasz medyk miał inny plan i pobiegł upolować szpiega na tyłach. A my zostajemy sami na 5 przeciwników. Bez ubera. Bez najmniejszych szans.
Numerek 8 – Podbijanki-cacanki
A oto mój sprawdzony sposób na sfrustrowanie przeciwnika, który jeszcze nie zdążył mi się znudzić. O czym mowa? O zabawach związanych z grą Pyro. Do wkurzenia naszego wroga potrzebujemy jedynie: podpalić gracza, podrzucić go za pomocą podmuchu z miotacza i dokończyć toporkiem. Prawdziwie mordercza mieszanka rodem z Mortal Kombat, a do tego efektownie, wygodnie i szybko. Z góry przepraszam tych, których tak właśnie potraktowałem, ja też nie raz tak oberwałem i wiem, że to potrafi czasem zniechęcić do dalszej gry.
Numerek 7 – Zamachowcy
Gracze, których uda nam się zdominować wybierają zazwyczaj trzy ścieżki. Pierwsza z nich to olewanie tego faktu, w końcu każdemu się zdarza i gra się dalej. Druga – opuszczenie serwera. W końcu trzecia – zrobienie wszystkiego, by upolować tego skurczybyka z ikonką pięści nad swoją głową. I nie ma w w tym ani krzty przesady. Gracze z tej trzeciej kategorii naprawdę nie odpuszczą i nie raz dopuszczą się iście samobójczych starań, by tylko się ‘oddominować’. Na takich trzeba szczególnie uważać i mieć oczy z tyłu głowy, gdyż często tacy zawodnicy mają tendencję do prędkiej zmiany klasy postaci na szpiega, a wtedy procent szans na kosę akurat w TWOJE plecy wzrasta siedmiokrotnie.
Numerek 6 – Facestab. Po prostu.
Jaki Facestab jest, każdy widzi – okrutny przede wszystkim. Ile razy zdarzyło się, że zidentyfikowaliśmy wrogiego szpiega, a ten nie mając żadnej rozsądnej drogi ucieczki zdecydował się na szarżę prosto na nas licząc na trochę szczęścia, że może to właśnie teraz uda mu się Facestab. I najczęściej się udaje. A potem kolejny, i kolejny, i kolejny. Ja nie mam szczęścia do takich posunięć, ale cóż, nie każdy rodzi się Bondem.
Numerek 5 – Nawinąć się na czyjś reflect – bezcenne
Nie jest to popularna sytuacja, ale też się zdarza, szczególnie wtedy, gdy po przeciwnej stronie gra w miarę kumający czaczę Pyro (czyt. nie biegający z Backburnerami i nie bojący się odbijać wrogich rakiet). Wtedy należy zachować szczególną ostrożność, gdy biegamy obok swoich, gdyż jeden z nich może wystrzelić w pośpiechu rakietę, która zostanie odbita i trafi prosto w nasze czoło. Jednak trzeba mieć naprawdę sporego pecha i mówiąc klasycznie: być w niewłaściwym miejscu i niewłaściwym czasie. Jeżeli już się oberwie takim pociskiem, to potrafi wkurzyć, przyznacie?
Numerek 4 – W pogoni za apteczką
Uwielbiam sytuację, w których potrzebuję natychmiastowego leczenia, do najbliższej apteczki dosłownie metr lub dwa, ale tuż przed nią padam jak kłoda przez te uciążliwe płomienie. Jeżeli nie ma w pobliżu medyka, nic nie można poradzić w takiej sytuacji, trzeba po prostu pogodzić się z felernym losem. To zresztą chyba najczęstsza sytuacja.
Numerek 3 – Pif-paf, nie żyjesz
Każda śmierć spowodowana przez bezlitośnie dziurawiące działko wrogiego Inżyniera boli. Ale im to działko jest słabiej rozbudowane, tym ból jest większy. W przypadku poniesienia klęski przez pierwszopoziomowe sentry, często można poczuć lekkie zażenowanie. A jeżeli w takiej sytuacji umieramy np. jako Heavy, to można już jedynie ukryć twarz głęboko pod biurkiem. I nie wychodzić spod niego przez najbliższe kilka minut. Zmiana klasy też wskazana.
Numerek 2 – ‘Weź ktoś meda’
Do tego przypadku bardziej szczegółowo odniosłem się jeszcze na ‘Gralni’. Jednak można spokojnie streścić ten uciążliwy problem, jakim jest tekst: Weź ktoś meda. Przyjdzie nam go usłyszeć na każdym serwerze, najczęściej od gościa, który okupuje pozycję trzeciego szpiega, snajpera czy inżyniera po stronie atakującej, w dodatku trzymając barażowe 11-12 miejsce w tabeli. Sugestia, że to jednak on byłby świetnym produktem na Meda w większości przypadków kończy się bluzgami bądź brakiem konkretnej odpowiedzi.
Numerek 1 – ???
A numer jeden pozostawiam… Wam. Dajcie znać, jakie niefortunne sytuacje przydarzyły się na serwerach Wam. Czy macie coś, co nie znalazło się na tej liście? Na pewno macie. ; )

Cześć i czołem wszystkim w nowej odsłonie ”Gralni”. Teraz blog postanowiłem nazwać  ”Just Tony”, czyli – po prostu Tony, rzecz jasna. Pierwszy blog założony na Blogspocie z dniem 1 lipca przestaje być aktywny, a jego wordpressowa wersja rusza właśnie pełną parą. Co się zmieniło?

• Po pierwsze: silnik, na którym stoi blog, oczywiście. Do WordPressa przymierzałem się już od jakiegoś czasu, jednak twardo stałem przy silniku Blogspotu. Do zmiany zmotywował mnie przyjaźniejszy interfejs i – w moim mniemaniu – mniej dokuczliwych bugów, łatwiejsza edycja postów.
• Zmiana silnika poszła w parze ze zmianą stylistyki bloga. Jest trochę inaczej, postawiłem na prostotę i łatwość w nawigacji pomiędzy poszczególnymi sekcjami na blogu.
• Gralnia… tfu, to znaczy JT jest teraz blogiem bardziej zmierzającym ku publicystyce – postanowiłem zrezygnować z suchych newsów na rzecz recenzji, zapowiedzi, testów i wielu innych rzeczy, które będę z siebie wyduszał ; ). Bo po co pisać o czymś, co znajdzie się na 30 innych sajtach, kiedy można przeczytać coś ”prosto od blogera”. Miłośnicy błyskawicznych informacji nie powinni być jednak zawiedzeni, ponieważ nie raz będę się odnosić do tematów z ostatniej chwili, ale już nie w formie czysto newsowej. ; )
• Oprócz recenzji, zapowiedzi czy testów, zamierzam także zająć się szczegółowymi analizami dotyczącymi materiału o jakiejś grze, ale i nie tylko. Zobaczymy, co z tego wyniknie.
• Może nie dotyczy to bezpośrednio bloga, ale wystartowałem ze swoim kanałem YouTube:  MrJUSTTONY. Co jakiś czas będę podrzucać tam co ciekawsze wideo znalezione w sieci, a niektóre z nich również poddawane będą krótkim analizom przy pomocy adnotacji. Jeżeli macie ochotę odwiedzić kanał – zapraszam!
• Mam w zanadrzu jeszcze kilka niespodzianek, ale jeszcze nie czas, by o nich mówić. Nie chcę niepotrzebnie zapeszać czy robić smaka wcześniej, kiedy w głowie dopiero siedzi koncepcja. ; )

Cóż powiedzieć więcej, wypada mi jeszcze raz powitać Was na nowych łamach bloga i zachęcić do odwiedzania i komentowania na JT w takim stopniu, jak to było na Gralni. Liczę również na Wasze sugestie, pomysły a także konstruktywną krytykę – dajcie znać, co sądzicie o tych całych przenosinach, chętnie przeczytam Wasze opinie. To chyba byłoby na razie tyle; część większych artykułów z Gralni, na których mi zależało najbardziej,  zostało już przeniesionych tutaj, więc możecie rzucić na nie okiem, gdyż są w nieco innej formie. Gdy tylko zaprzyjaźnię się jeszcze bardziej z WordPressem i dopnę wszystko na ostatni guzik, zabieram się za kolejne teksty. A co z dawnym blogiem? Trochę go uporządkuje, wyczyszczę i zamieszczę stosowne komunikaty, że teraz jestem o tu, na tym blogu. To samo zrobię najprawdopodobniej z grupą Steam i stronami typu: MyBlogLog, Flaker.  I pamiętajcie: gralnia w żadnym wypadku nie umarła, zmieniła jednak nieco swoje oblicze – to nadal jeden i wciąż ten sam blog, który zresztą we wrześniu obchodzić będzie swój pierwszy roczek. Do tego czasu upłynie jeszcze wiele wody w Wiśle i spłodzi się wiele artykułów, które mam nadzieję, że przypadną Wam do gustu. Pozdrawiam!

Charizard, idź!

Darmowe MMORPG są fajne, bo są darmowe i fajne. No dobra, trochę to naciągane – spore grono takich gier nie jest nawet warte funta kłaków. Jednak warto czasem zapolować na jakiś nowy sieciówkowy tytuł i sprawdzić, co takiego oferuje. Co powiecie na Battle of the Immortals?

Przyznać muszę, że przez ostatnie kilka lat zdążyłem przebrnąć przez całkiem sporą liczbę gier MMO, co wiązało się z poznaniem wielu ciekawych i tych mniej ciekawych światów gry. Tu walczyłem ze smokami, tam z orkami a jeszcze gdzie indziej wymagano ode mnie, bym wycinał w pień groźnych piratów. O dziwo, zabawę w niemal wszystkich tych światach gwarantowały mi gry, których twórcy nie upominali się co miesiąc o sutą daninę.

Bo my płacić nie lubimy!

Prosta sprawa – system abonamentowy nie jest dla mnie i odgórnie zraża mnie do niemal każdego tytułu. Z tego względu, jeżeli już decyduje się zagrać w jakiś MMO, wybieram opcję darmową, w której to płacenie prawdziwymi pieniędzmi nie jest wymogiem i najczęściej ogranicza się do sklepiku z bonusowymi fantami. Wiele ludzi wybiera podobnie, więc postanowiłem przyjrzeć się pewnej nowej grze studia Perfect World Entertainment, Battle of the Immortals, która oferuje właśnie tego typu zabawę.

BotI – skracane także do BoI – to dopiero raczkujące niemowlę. Mająca chińskie korzenie gra przeszła niedawno konwersję do wersji anglojęzycznej i kilka dni temu wyszła z zamkniętej bety. Obecnie każdy zainteresowany może zwiedzać świat gry, przy okazji europejskiego launchu. Ale żeby było jasne już na wstępie – darmowy Battle of the Immortals w żadnym wypadku nie jest konkurencją dla płatnych MMO, nie wprowadza do gatunku szokujących patentów, ale za to w całkiem sprawny sposób stara się uwydatniać te elementy gry, które gracze sobie cenią, a które zdają się zacierać w wielu innych tytułach z ogromnej rodziny MMO. A to przekłada się na dużo frajdy z rozgrywki.

Miecz, topór… a może kostur?

Alicja w Krainie Czarów?

Zanim jednak ruszymy zwiedzać uniwersum gry, musimy podjąć ważną, jeżeli nie najważniejszą decyzję: kim chcemy grać. W tym celu w ekranie tworzenia postaci (łudząco podobnym zresztą do menu z WoW-a) zabieramy się za tworzenie naszego śmiałka. Decydujemy o jego płci, dobieramy awatar widoczny mdz. innymi dla kolegów z drużyny, facjatę i fryzurę spośród kilku dostępnych opcji – szału nie ma, nie będziemy przebierać spomiędzy 10 typów brwi czy nosów. Ale i tak nie jest źle.

Jeżeli już zadbamy o wygląd zewnętrzny naszego bohatera, wypada zabrać się za wybranie jego klasy, a klas oddano graczowi do wyboru pięć. Miłośnicy starych i sprawdzonych sposobów rozwiązywania problemów mogą zdecydować się na silnego w zwarciu Berzerkera, służącego za ostoję drużyny Championa, czy błyskawicznie wyprowadzającego ataki Slayera. W grze nie mogło zabraknąć również postaci posługujących się magią; Magusa i Heretyka. Pierwszy, jak łatwo się domyślić, używa wszelakich czarów ofensywnych do rozprawiania się z wrogami, a drugi używa magicznej mocy by uleczyć i wzmocnić swych sojuszników. Dla każdego coś miłego, chociaż z początku dziwił mnie brak klasycznego łucznika, którego zwykłem wybierać w grach tego typu. Ale da się z tym żyć.

Jak łatwo się domyślić, każda klasa posiada zestaw unikalnych, odblokowywanych z poziomu na poziom umiejętności. Można je także ulepszać poświęcając u specjalnego NPC nieco złota i punktów doświadczenia. Szkoda jednak, że samych umiejętności nie jest ich za wiele, aczkolwiek mając na uwadze, że gra jest jeszcze w fazie otwartej bety (i jak to beta, zawiera jeszcze szereg niedoróbek mniejszego i większego kalibru), dodatkowych zestawów umiejętności możemy spodziewać się niebawem. Zapewne wtedy, gdy gracze zdążą już oswoić się z grą i dobić do konkretnych poziomów. Rzucane zaklęcia są całkiem efektowne i miło jest popatrzeć na spadający z impetem świetlny pocisk bądź duszka, który wyłania się z nikąd i wskazuje na wroga uniesionym wysoko krzyżem – egzorcyzmy jeszcze nigdy nie były przeprowadzane w tak ekstremalny sposób.

Z towarzyszem przez pożogę

Kraina, do jakiej zrzucony zostaje nasz bohater, to pogrążona w chaosie Motenia – dośc typowy świat fantasy. Pomimo tego, że jest dosyć standardowo, obszary świata wykonano z dużą pomysłowością i potrafią nacieszyć oko. Nie raz czy dwa przyjdzie nam poruszać się po gorących piaskach pustyni, katakumbach faraonów czy tajemniczym, podwodnym świecie. Wszystkim lokacjom przypisano stwory pasujące do danego terytorium. I tu pomysły twórców wcale się nie kończą, bo wiele z napotkanych kreatur jest naprawdę pomysłowych. Co powiecie na przykład na spartańskich wojowników czy misiów koala uzbrojonych w ostre piły? Nie dość, że wyglądają przebojowo, to jeszcze można się z nimi zbratać – podobnie zresztą jak z większością stworów rozpanoszonych po wszystkich lokacjach. Tak, mogą stać się naszymi kompanami w tym zakręconym świecie.

Przebiegał tędy jakiś heretyk?

Aby przejąć upatrzonego pupila, należy uzbroić się w… cierpliwość. Po odbyciu walki z danym typem potworów istnieje pewien procent szansy na to, że jedna z istot w grupie będzie możliwa do przechwycenia. Każdy zdobyty stwór – podobnie zresztą jak my – zdobywa doświadczenie, wyposażony jest w szereg statystyk, a z czasem można mu dodawać różne, przydatne umiejętności, dzięki czemu będzie niezwykle pomocny w walkach. Mało tego, w grze obok rankingu najlepszych graczy widnieje także ranking najlepszych stworów graczy, do którego można próbować się zakwalifikować.

Dużym udogodnieniem jest także możliwość posiadania własnego wierzchowca. Większość MMO za taką wygodę każe sobie dodatkowo płacić, ale w BoI wierzchowca oddano nam do dyspozycji za darmo i bez żadnych ograniczeń. I jego również można próbować ulepszać na kolejne poziomy, ale do tej operacji potrzeba specjalnego typu kamyka. Zwierz z każdym podwyższonym poziomem będzie poruszać się ciut szybciej a także zmieni się jego wygląd zewnętrzny – i tak z oskubanego z piór strusia może stać się fioletowo-złotym okazem dumnie kroczącym po trakcie. Warto wspomnież, że nie jesteśmy ograniczeni tylko do jednego typu wierzchowca, bo gra sugeruję, że możemy wejść w posiadanie aż sześciu.

Jeszcze tylko jeden quest. Albo dwa

Twórcy zadbali także, by rozgrywka w świecie Motenii nie przejadła się graczowi zbyt szybko. Codziennie – oprócz zadań głównych i pobocznych – możemy uczestniczyć w szeregu specjalnych eventów, które zwykle dają więcej punktów doświadczenia i cenne nagrody. Takie eventy zwykle startują i kończą się konkretnego dnia i o konkretnej godzinie, ale jest też dużo takich, które możemy wykonać codzienne, w przeciągu całego dnia. Większość z nich polega na uformowaniu drużyny i wyruszeniu do danej lokacji, by np. pokonać konkretnych bossów, uprzednio ścierając w pył fale pomniejszych przeciwników. W tego typu obszarach często możemy natknąć się na cenne części uzbrojenia czy wartościowe kamienie, więc nie raz warto pomyśleć o wyruszeniu na takie wyprawy, szczególnie, gdy nasz mieszek złota świeci pustkami. Eventy nie są sztampowe i zdarzają się też takie perełki jak: quizy z wiedzy o grze, znane i lubiane Tower Defense czy nawet testy na idealnego partnera. Łączy je jedno: zwykle do ich pomyślnego zakończenia potrzeba więcej niż tylko jednej osoby.

Jesteś tym, czym podróżujesz

W BoI wykonujemy także zwykłe zadania. Często polegają one na pozbyciu się konkretnej ilości kreatur, zbadanie danego terenu czy dostarczeniu dóbr do innego NPC. Zadania powoli uzupełniają brakujące rozdziały naszej kroniki, prowadząc przy tym przez scenariusz. To właśnie zadania i specjalne eventy stanowią dla bohatera główne źródło doświadczenia, a twórcy jeszcze bardziej motywują do ich wykonywania – w większości z nich, wystarczy znaleźć w dzienniku konkretnie zadanie bądź bieżący event, dwukrotnie kliknąć, a nasza postać sama ruszy do miejsca przeznaczenia. Taki system wspierania zadań jest całkiem wygodny, uwalnia od mozolnego wczytywania się w treść pomniejszych zadań, a gra daje nam chwilę byśmy odkurzyli biurko czy skoczyli po ulubioną przegryzkę, o!

Mojsza zbroja lepsza niż twojsza!

Twórcy bez pardonu postawili na kustomizację, a więc i różnorodność uzbrojenia. Pól, w których możemy umieścić bohaterowi daną część opancerzenia, czy to zwykłego, czy rzadziej spotykanego jest naprawdę sporo, a z każdą założoną częścią pancerza nasz bohater zmienia się wizualnie. Nasze części zbroi na wiele sposobów może zostać wzmocniony za sprawą specjalnych dodatków, najczęściej w postaci magicznych kamieni. A te, tak jak zresztą wiele innych rzeczy, możemy znaleźć bądź wytworzyć sami, uprzednio zbierając odpowiednie surowce i przetwarzając na masę sposobów. Na pewno minie trochę czasu, nim zdążymy się przyzwyczaić do tutejszego systemu produkcji, ale nie każdy jest przecież urodzonym alchemikiem i wystarczy nabrać nieco wprawy. Od takich praktyk w MMO się nie ucieknie, jeżeli myślimy o chodzeniu w lepszych fatałaszkach.

Jeżeli jednak nie lubicie babrać się w alchemii i jej pochodnych, zawsze zostają jeszcze dwie inne opcje pozyskania konkretnych kamieni, surowców, eliksirów czy innych przedmiotów. Możemy kupić je od innych graczy albo poszukać w zakładce Marketplace – sklepie, w którym wydamy prawdziwe pieniądze… chociaż czy aby na pewno? O dziwo w Battle of the Immortals wygląda to trochę inaczej, bo złoto z gry można wymienić na walutę Zen, która obowiązuje w w/w kramiku. Co jakiś czas gra nagradza nas także za czas spędzony online. Im dłużej gramy, tym więcej punktów Salary otrzymujemy, a te możemy wydać w oddzielnym, bonusowym sklepie oferującym najczęściej przydatne mikstury, zwoje czy ubrania. Ehh, szkoda, że nie pomyślano o wypłacalności w euro… albo chociaż w dolarach… no dobra, złotówkach!?

W kupie siła

Mówisz MMORPG, myślisz… gildie. To chyba nieodłączny element rozgrywki w masowych światach. Istnieją tu także możliwość nawiązania sojuszu między gildiami i prowadzenia wojen. Będąc członkiem gildii można wykonywać specjalne zadania, które nagradzają gildie i wszystkich jej gildiowiczów specjalnymi punktami. Przekładają się one na przeróżne bonusy dla całej świty.

Każdy z każdym - nawet misie koala sobie nie odpuszczą

Nie zabrakło też dosyć standardowego PvP – w grze prowadzony jest oddzielny ranking największych zabójców a po osiągnięciu pewnego poziomu, można pojedynkować się i polować na innych graczy. Ci, którzy poczują się jednak nazbyt swobodnie i za notoryczne zabójstwa dorobią się krwistoczerwonej ksywki, będą musieli mieć się na baczności, bo nie dość, że to oni teraz będą zwierzyną, to istnieje ryzyko, że po swojej śmierci wysypią się z części swego inwentarza.

Stylistyka gry nie odbiega daleko od tej, którą pochwalić się może League of Legends – prosta, ale nie w znaczeniu uboga, otoczenie kolorowe i żywe, modele postaci całkiem szczegółowe a animacja bez zastrzeżeń. Niektórych styl graficzny może odrzucać, wydawać się nazbyt cukierkowy, ale wszystko zależy od tego, jaki kto ma gust. Grafikę sklasyfikować można jako 2.5D – kamera daje swobodę przy przybliżaniu, oddalaniu czy obracaniu, ale za żadne skarby nie uświadczymy widoku nieba. Nawet nie próbujcie tego obejść – i tak się nie uda.

Na muzykę nie narzekam, ale na Oscara z udźwiękowienia nie ma co liczyć. Po prostu: jest przyjemna i nie irytuje podczas gry, no chyba że zasiedzimy się w jakiejś lokacji – Wtedy powtarzalność utworów może doprowadzić do obszernego ślinotoku. Kawałki zmieniają się w zależności od tego, w jakiej lokacji aktualnie się znajdujemy. I tak na przykład w podwodnym świecie uświadczymy głosów syren, a w tęczowej dolinie przygrywać będą wesołe, wręcz jarmarkowe brzmienia. W każdej chwili muzykę, jak i efekty dźwiękowe otoczenia można wyciszyć w menu gry.

Ciężko jest mi stwierdzić, komu Battle of the Immortals podpasuje, a komu nie. Jedne MMORPG – a w szczególności te bezpłatne – mogą zrazić do siebie już na etapie szperania w ekranie logowania, drugie ujawnią swoje słabe strony dopiero po 10-12h gry. Śmiało jednak mogę stwierdzić, że jak na darmową grę MMO BoI jest pozycją całkiem solidną i kładzie nacisk na elementy, które gracze lubią i cenią sobie w tego typu rozgrywce. Pomimo błędów, z jakimi boryka się będąca dopiero w fazie otwartych testów gra, rozgrywka jest przyjemna i odprężająca. Ale to tylko moja paplanina, swoją opinię możecie wyrobić sobie sami, ściągając a następnie smakując gry, kawałek po kawałku.

Plusy?

-dar-mo-wa!

-zróżnicowane eventy

-zaawansowana kustomizacja

Minusy?

-to nie WoW, to nie Aion, to nie…

-mało umiejętności

-błędy i błędusie

Ocena końcowa: 8-

Osiem giwer lepsze niż cztery

The Passing, pierwszy dodatek do drugiej części Left 4 Dead, dopiero co ujrzał światło dzienne. Czy nowe rozszerzenie wprowadza coś nowego, czy może jest to tylko sprzedaż tego, co już znamy, tyle że w lekko zmienionej formie?

Moją recenzję przeczytasz na Gamezilla.pl!